Morning, ten minutes before class time, the class teacher steps into the room, carrying a calm smile and a heart ready to receive every child. One by one, the students walk in—some with bright smiles and cheerful wishes, some with dreams and quiet hopes, some still holding on to yesterday’s unfinished thoughts, and a few silently carrying worries heavier than their school bags. And then came my little story of the day. He walked in, kept his bag aside, and gently rested his head on the desk—as if the morning itself felt too heavy. I went up to him, What happened? Nothing, Madam, just not feeling good. Suddenly, he looked up and said— Madam, today I thought of not coming to school, but then I imagined—you would be upset because PT is on, and you would ask so many questions… and of course, the diary entry signed by parents! So I thought better to come. So, you mean to say, you came to school today just because you didn’t want me to be upset, or to avoid my questions? He paused,smil...
Posts
Those Tears Still Follow Me… Some moments do not end when the day ends. They do not leave us when the bell rings, when the classroom becomes silent, or when the school gate closes. They remain. It was PTM day. The corridors were filled with parents, children, report cards, questions, expectations, and anxious little faces waiting to know what would be said about them. Among them came one of the most vibrant and lively girls of my class. She entered proudly with her mother, carrying the innocence of childhood and the nervousness of a student who had just stepped into Class 9 from Class 8. She had always been a child with sparkling eyes, cute dimples, and a heart full of unwritten stories. Before they even reached me properly, her mother asked, “Meri beti class mein kaise karti hai?” The child looked at me. That look was fragile. Her eyes were pleading silently, as if they were saying, “Madam, please understand me… please protect me… please tell her I am trying.” I handed...
My dear friend Sheetal entered the staffroom with a delightful surprise, her hands adorned with a collection of vibrant green glass bangles. With a warm smile, she distributed these delicate bangles to each of us, explaining that it is the sacred month of Shravan, a time when wearing green bangles holds special significance. As I slipped the cool glass onto my wrists, I was suddenly enveloped by a tidal wave of nostalgia. Each bangle seemed to hold a piece of my past, unlocking more than a dozen precious memories. Scenes from my childhood, festive celebrations, the joyful laughter of friends and family, and the serene beauty of monsoon rains—all these moments came rushing back, sparkling vividly in my mind like the green bangles now adorning my wrist. It was a heartwarming reminder of tradition, friendship, and the beautiful memories that shape our lives.
Class XII Arts/Com. Subject- English. Topic - Poem - My Mother At Sixty Six. Participants - The emotional bundles stuffed in uniforms - my naughty , lovely students. 'Describe your mother in a single word'. The entire class went on silence for a few seconds. Unhurriedly , taking their own good time they started tossing their answers.... Don't repeat, something new.....I demanded.... Suddenly , one girl stood up and professed " MY MOTHER IS A MAGICIAN"....... OMG! Pin drop silence..... The classroom, green board, my chalk smeared hands....everything...everything vanished. Bell rang , I left the class. Only the girl and her word MAGICIAN revolves around me now.
Jassi jJaisi Koi Nahi.....
1. I am Jessy James. 2. I am ever proud to be a woman. 3. Being a mother is the most beautiful state of a woman. 4. My intuitions never lead me wrong. 5. I love the way God interferes in my life. He allows me to take unexpected ‘U’turns. 6. I am a person with positive vibes and cannot stand negative people. 7. Sense of humor is the soul of my survival. 8. I believe in miracles and make things happen, not necessarily the way I want but the way things should be. 9. Though I appear so bold, I am basically shy. 10. I love to cook for my husband and son. 11. I treasure relationships. 12. I ...
ഒടുവില്.........
ഒടുവില്, ഒലിവുമരങ്ങള് കിന്നാരം മൂളുന്ന , നിലാവ് പെയ്തിറങ്ങിയ രാത്രിയില് കിനാവിന്റെ കാണാതീരങ്ങളില് അവന് കുളുര്മഴയായി അഗ്നിയായി വെളിപാടുകളായി പെയ്തിറങ്ങി. നീണ്ടു ഇടതൂര്ന്ന കണ്പീലികള്ക്കിടയില് പൂത്തുലഞ്ഞ സോപ്നങ്ങളും നനുത്തു നേര്ത്ത അധരങ്ങളിലെ പിടയുന്ന സന്തോഷങ്ങളും കരളിലെ ചിമിഴില് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച മോഹങ്ങളും കവര്ന്നെടുത്തു , സ്വൊന്തം ഹൃദയം അവന് അവള്ക്കു കൈമാറി , '' ഇത് നീ സൂക്ഷിച്ചുകൊള്ളുക''. രാവിന്റെ അവസാന യാമത്തിനും പുലരിയുടെ ആദ്യ തുടിപ്പിനും ഇടയിലുള്ള ആ നിമിഷങ്ങളില് , അന്ന് ആദ്യമായി അവളുടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞു.. കരള് മുറിഞ്ഞു ... പിടയുന്ന അവന്റെ കരള് ചേര്ത്തുപിടിച്ചു അവള് മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു , ''ഇത് ഒരിക്കലും തിരികെ ചോദിക്കരുത്...''
ഓര്മ്മകള്....
അയാള് എങ്ങനാണ് എന്റെ നിനവുകളിലേക്ക് പിന്നെ നേര്ത്ത് നനുത്ത ചിന്തകളിലേക്ക് കടന്നു വന്നത് എന്ന് എനിക്കരീല്ല.ഒന്ന് സത്യമാണ്,എരിയുന്ന പകലുകള്ക്കും തുടുത്ത സന്ധ്യകള്ക്കും രാത്രിയുടെ അവസാന യാമങ്ങളില് എപ്പോളോ കണ്ടുണരുന്ന സോപ്നനങ്ങള്ക്കും പകരം വയ്ക്കുവാന് ഇല്ലാതെ പോയ എന്തോ ഒന്ന് അയാളില് ഉണ്ടായിരുന്നു.കാമ്പസിന്റെ ഇടനാഴികളില് കൂടി എല്ലാരേം ചിരിപ്പിച്ചും ആരെയും വകവേക്കാതെയും അലഞ്ഞു നടന്ന എനിക്ക് ''അഹങ്കാരി '' എന്ന ഓമനപ്പേര് ആദ്യം സമ്മാനിച്ചത് അയാളാരുന്നു. സായാഹ്നത്തില് അയാളെ കാണുവാനായി യാത്രക്കൊരുങ്ങുംപോള് ലക്ഷ്മിയും ഒപ്പം വരാം എന്ന് സമ്മതിച്ചതില് തെല്ലു വിസ്മയം തോന്നാതിരുന്നില്ല. യാത്രയിലുടനീളം ലക്ഷ്മി അയാളെക്കുറിച്ച് മാത്രം സംസാരിച്ചപ്പോള് എന്തോ ,എന്റെ മനസ് അസ്വസ്ഥമായി.ബസ് ഇറങ്ങിയ നാല്കവലയില് പൂക്കട തേടി നടന്നു അവള് മുല്ലപ്പൂ വാങ്ങി തലയില് ചൂടിയപ്പോള് ഞാന് വീണ്ടും കാരണമറിയാതെ വേദനിച്ചു.''മുല്ലപ്പൂക്കള് ഇഷ്ടമാണെന്ന് ''അയാള് എപ്പോളും പറയാറുള്ളത് ഞാനോര്ത്തു.മണ്പാതയിലൂടെ കയ്യ്കള് കോര്ത്ത് ,ഓരോ പുല്ലിനേം പൂക്കളെയും ലാളിച്ചു തമാശകള് പറഞ്ഞു പ...