flying roofs

  Last week, I told my students, "From next week, every English class will start with a student's voice before mine. After the attendance, a short talk, and then the lesson. A hand shot up almost instantly. "Ma'am... about what?" "About anything under the sky," I replied, "provided the sky doesn't fall on our classroom decorum!" The room erupted. "Wooow!"... "Seriously?"... "That's nice!" Everyone was excited. Then came my little plot twist. "We'll start with zigzagging through the attendance register." The "Wooow!" suddenly became "Ohhh". Some faces were busy calculating. Some were praying their turn was still a month away. A few looked at the attendance register as though it had personally betrayed them. Today was Monday. It's Aarvi's turn.The girl who is permanently powered by invisible batteries, always restless, always smiling, with two cute dimples that app...

                                                A Teacher's Window to Growing Minds Classes began today after a long summer break. Unlike every other reopening day, Maulik and Aarav didn't disappear into their favourite corner of the classroom. They marched straight to the centre, dropped their bags dramatically on the desk and wished me. Suddenly Aarav popped up- "Ma'am, you read a lot. Have you ever read Friedrich Nietzsche?" "Not really," I replied. "That's not my stuff in fact." Before I could complete my sentence, another book appeared. The Antichrist. And just like that, the conversation took a sharp turn—from summer holidays to Nietzsche, then to Hitler, philosophy, ideology and history. Trying to poke a hole in his argument, I casually remarked, "I don't agree with people who have no emotions for others." "Oh no, Ma'am!" His volume instantly do...

  Morning, ten minutes before class time, the class teacher steps into the room, carrying a calm smile and a heart ready to receive every child. One by one, the students walk in—some with bright smiles and cheerful wishes, some with dreams and quiet hopes, some still holding on to yesterday’s unfinished thoughts, and a few silently carrying worries heavier than their school bags. And then came my little story of the day. He walked in, kept his bag aside, and gently rested his head on the desk—as if the morning itself felt too heavy. I went up to him, What happened? Nothing, Madam, just not feeling good. Suddenly, he looked up and said— Madam, today I thought of not coming to school, but then I imagined—you would be upset because PT is on, and you would ask so many questions… and of course, the diary entry signed by parents! So I thought better to come. So, you mean to say, you came to school today just because you didn’t want me to be upset, or to avoid my questions? He paused,smil...

  Those Tears Still Follow Me… Some moments do not end when the day ends. They do not leave us when the bell rings, when the classroom becomes silent, or when the school gate closes. They remain. It was PTM day. The corridors were filled with parents, children, report cards, questions, expectations, and anxious little faces waiting to know what would be said about them. Among them came one of the most vibrant and lively girls of my class. She entered proudly with her mother, carrying the innocence of childhood and the nervousness of a student who had just stepped into Class 9 from Class 8. She had always been a child with sparkling eyes, cute dimples, and a heart full of unwritten stories. Before they even reached me properly, her mother asked, “Meri beti class mein kaise karti hai?” The child looked at me. That look was fragile. Her eyes were pleading silently, as if they were saying, “Madam, please understand me… please protect me… please tell her I am trying.” I handed...

My dear friend Sheetal entered the staffroom with a delightful surprise, her hands adorned with a collection of vibrant green glass bangles. With a warm smile, she distributed these delicate bangles to each of us, explaining that it is the sacred month of Shravan, a time when wearing green bangles holds special significance. As I slipped the cool glass onto my wrists, I was suddenly enveloped by a tidal wave of nostalgia. Each bangle seemed to hold a piece of my past, unlocking more than a dozen precious memories. Scenes from my childhood, festive celebrations, the joyful laughter of friends and family, and the serene beauty of monsoon rains—all these moments came rushing back, sparkling vividly in my mind like the green bangles now adorning my wrist. It was a heartwarming reminder of tradition, friendship, and the beautiful memories that shape our lives.

Class XII Arts/Com. Subject- English. Topic - Poem - My Mother At Sixty Six. Participants - The emotional bundles stuffed in uniforms -  my naughty , lovely students. 'Describe your mother in a single word'. The entire class went on silence for a few seconds. Unhurriedly , taking their own good time they started tossing their answers.... Don't repeat, something new.....I demanded.... Suddenly , one girl stood up and professed " MY MOTHER IS A MAGICIAN"....... OMG! Pin drop silence..... The classroom, green board, my chalk smeared hands....everything...everything vanished. Bell rang , I left the class. Only the girl and her  word MAGICIAN revolves around me now.

1.        I  am Jessy James. 2.        I am ever proud to be a woman. 3.         Being a mother is the most beautiful state of a woman. 4.        My intuitions never lead me wrong. 5.        I love the way God interferes in my life. He allows me to take unexpected ‘U’turns. 6.        I am a person with positive vibes and cannot stand negative people. 7.        Sense of humor is the soul of my survival. 8.        I believe in miracles and make things happen, not necessarily the way I want but the way things should be. 9.        Though I appear so bold, I am basically shy. 10.    I love to cook for my husband and son. 11.    I treasure relationships. 12.    I ...

ഒടുവില്‍, ഒലിവുമരങ്ങള്‍ കിന്നാരം മൂളുന്ന , നിലാവ് പെയ്തിറങ്ങിയ രാത്രിയില്‍ കിനാവിന്‍റെ കാണാതീരങ്ങളില്‍ അവന്‍ കുളുര്‍മഴയായി അഗ്നിയായി വെളിപാടുകളായി പെയ്തിറങ്ങി. നീണ്ടു ഇടതൂര്‍ന്ന കണ്പീലികള്‍ക്കിടയില്‍ പൂത്തുലഞ്ഞ സോപ്നങ്ങളും നനുത്തു നേര്‍ത്ത അധരങ്ങളിലെ പിടയുന്ന സന്തോഷങ്ങളും കരളിലെ ചിമിഴില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച മോഹങ്ങളും കവര്‍ന്നെടുത്തു , സ്വൊന്തം ഹൃദയം അവന്‍ അവള്‍ക്കു കൈമാറി , '' ഇത് നീ സൂക്ഷിച്ചുകൊള്ളുക''. രാവിന്റെ അവസാന യാമത്തിനും പുലരിയുടെ ആദ്യ തുടിപ്പിനും ഇടയിലുള്ള ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ , അന്ന് ആദ്യമായി അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു.. കരള്‍ മുറിഞ്ഞു ... പിടയുന്ന അവന്റെ കരള്‍ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു അവള്‍ മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു , ''ഇത് ഒരിക്കലും തിരികെ ചോദിക്കരുത്...''

അയാള്‍ എങ്ങനാണ് എന്റെ നിനവുകളിലേക്ക് പിന്നെ നേര്‍ത്ത് നനുത്ത ചിന്തകളിലേക്ക് കടന്നു വന്നത് എന്ന് എനിക്കരീല്ല.ഒന്ന് സത്യമാണ്,എരിയുന്ന പകലുകള്‍ക്കും തുടുത്ത സന്ധ്യകള്‍ക്കും രാത്രിയുടെ അവസാന യാമങ്ങളില്‍ എപ്പോളോ കണ്ടുണരുന്ന സോപ്നനങ്ങള്‍ക്കും പകരം വയ്ക്കുവാന്‍ ഇല്ലാതെ പോയ എന്തോ ഒന്ന് അയാളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.കാമ്പസിന്റെ ഇടനാഴികളില്‍ കൂടി എല്ലാരേം ചിരിപ്പിച്ചും ആരെയും വകവേക്കാതെയും അലഞ്ഞു നടന്ന എനിക്ക് ''അഹങ്കാരി '' എന്ന ഓമനപ്പേര് ആദ്യം സമ്മാനിച്ചത്‌ അയാളാരുന്നു. സായാഹ്നത്തില്‍ അയാളെ കാണുവാനായി യാത്രക്കൊരുങ്ങുംപോള്‍ ലക്ഷ്മിയും ഒപ്പം വരാം എന്ന് സമ്മതിച്ചതില്‍ തെല്ലു വിസ്മയം തോന്നാതിരുന്നില്ല. യാത്രയിലുടനീളം ലക്ഷ്മി അയാളെക്കുറിച്ച് മാത്രം സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ എന്തോ ,എന്റെ മനസ് അസ്വസ്ഥമായി.ബസ്‌ ഇറങ്ങിയ നാല്‍കവലയില്‍ പൂക്കട തേടി നടന്നു അവള്‍ മുല്ലപ്പൂ വാങ്ങി തലയില്‍ ചൂടിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും കാരണമറിയാതെ വേദനിച്ചു.''മുല്ലപ്പൂക്കള്‍ ഇഷ്ടമാണെന്ന് ''അയാള്‍ എപ്പോളും പറയാറുള്ളത് ഞാനോര്‍ത്തു.മണ്പാതയിലൂടെ കയ്യ്കള്‍ കോര്‍ത്ത്‌ ,ഓരോ പുല്ലിനേം പൂക്കളെയും ലാളിച്ചു തമാശകള്‍ പറഞ്ഞു പ...

ക്ലാസ്സില്‍ മഹാ അലമ്പായ പയ്യനോട് അച്ഛനെ കൂട്ടി വന്നിട്ട് ക്ലാസ്സില്‍ കയറിയാല്‍ മതി എന്ന് പറഞ്ഞതും ഒരു പൊട്ടികരച്ചില്‍ ആരുന്നു മറുപടി.'' എന്നെ തല്ലി കൊന്നാലും അച്ഛനെ വിളിക്കാന്‍ പറയല്ലേ...'' കരണക്കുറ്റി അടിച്ചു പോട്ടികയാണ് വേണ്ടത് ,പോക്രി.പക്ഷെ പെട്ടന്ന് എനിക്ക് എലസമ്മയെ ഓര്‍മ്മ വന്നു.വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തു നിന്നും ആ കരച്ചില്‍ ഈ പയ്യന്റെ നെഞ്ചില്‍ നിന്നും കുതിച്ചു ചാടും പോലെ.പഴശ്ശി രാജയുടെ തിരുമുറ്റത്ത്‌ കൂടി ഇതിഹാസം സൃഷ്ട്ടിച്ചു നടന്ന ഞങ്ങള്‍,ഒന്നാം വര്‍ഷ പരീക്ഷയില്‍ താല്‍പര്യമില്ലാതെ,കശുമാവിന്‍ ചുവട്ടില്‍ ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളികാടിന്റെ പ്രണയാതുരമായ വരികള്‍ ഉറക്കെ പാടി രസിച്ചതും പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ വിളിപ്പിച്ചതും അച്ഛനെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടു അടുത്ത ടേമില്‍ ക്ലാസ്സില്‍ കയറിയാല്‍ മതി എന്ന് ഉത്തരവിട്ടതും എല്‍സമ്മ വാവിട്ടു കരഞ്ഞതുമെല്ലാം ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് ആയി മനസിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി.ആ പയ്യനെ പറഞ്ഞു വിട്ടിട്ടും എല്‍സമ്മ എല്ലാ ഓര്‍മകള്‍ക്കും മുകളില്‍ നിന്ന് ചിരിച്ചു.ഞങ്ങള്‍ അവസാനമായി കണ്ടത് എന്‍റെ കല്യാണത്തിന് ആയിരുന്നു. ''നിന്‍റെ കല്യാണത്തിന് വിളിച്ചില്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ വിരുന്നു വ...

''ഇന്നെന്താടാ നിന്‍റെ മമ്മക്ക് ഒരു ഗൌരവം?'' ''അത് അച്ഛാ ഐസ് ക്രീം ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞിട്ടാരിക്കും ''....മോന്‍ എന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി .അല്ലെങ്കില്‍ പ്രാവ് ഇന്ന് വിളിച്ചു കാണില്ല ... അപ്പനും മോനും എന്നെ ചോറിയുകയാണ്.... നീ പോടാ അവള്‍ ഇന്നലെ തന്നെ എന്നെ വിളിച്ചു .... ''എന്നാ പിന്നെ മറ്റാരേലും വിളികാഞ്ഞിട്ടാ ....''അച്ഛാ ഐസ് ക്രീം ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞത് ശെരിയായില്ല...പാവം മമ്മ .''അതില്‍ ഒരു സത്യാവസ്ഥ ഇല്ലാതില്ല... അമ്മയും മകനും ഈ വര്‍ഷം ഐസ് ക്രീം കഴിക്കാം എന്ന് വ്യമോഹികണ്ട എന്ന ജയ്സേട്ടന്റെ പ്രക്യപനം നടന്നിട്ട് മൂന്നു ദിവസ്സമേ ആയുള്ളൂ. രാവിലെ പരീക്ഷക്ക്‌ പോയ മകന്‍ പനിച്ചു തുള്ളി ആണ് തിരിച്ചു വന്നത്... അയ്യോ,ഇതെന്തു പറ്റി ,മോനെ ഇങ്ങനേ പനിക്കാന്‍ ..അവന്റെ വാദി തളര്‍ന്ന ദേഹം ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു ഞാന്‍ ഉറക്കെ ജൈസേട്ടനെ വിളിച്ചു.കത്തുന്ന ഒരു നോട്ടം ആയിരുന്നു അതിനുള്ള മറുപടി... ''നീ മിണ്ടരുത് ,ഇന്നലെ ഐസ് ക്രീം കഴികണ്ടാ എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞതാ ,അതെങ്ങനാ അവള്‍ക്കാ തീരെ അടക്കം ഇല്ലാത്തതു...മോന് നാളെ പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലേല്‍ നീ വിവരം അറിയും......

‘’ The most disciplined, well organized and a charismatic class with a fantastic Class teacher who doesn’t just teach but performs miracles in the class room. ‘’ The Boss praises so. Inside the class room, The real tug of war starts. Morning Prayer…. Meditation…. Usual process of reading practice…. The real war begins with the question and answer session. As usual Delma with a sleepy face, “I am sorry ma’m.” Kelzang with his cigarette stained lips tries to answer the question. Lhap Tshering with a typical face that fantasize each moment looks around in a miffed way. A sudden giggling comes out from Chimi and Karma pointing their fingers secretly to Nida’s drawer. Oh My! condoms!; morning surprise.It’s just to polish my shoes and not for anything else ,he utters. Anyway it’s a great innovation! Shame on little scientists of U A who already have the label ‘ innovators and winners’. Wangchuk’s drawer half opened with a label ‘Mother fucker’. Why Karma a...

ഈ ബെര്‍ലി യുടെ ഒരു കാര്യം ! ഫോല്ലോവേര്സ് അടിക്കടി കൂടി കൂടി വന്നു ഈ മഹാന്റെ പ്രശസ്തി എവിടെ എത്തി നില്ല്ക്കുമോ എന്തോ ! ദൈവമേ ഇവന്‍ എന്റെ കുടുംബം കലക്കും,ബെര്‍ലി ബെര്‍ലി എന്ന് പറയുന്നത് കേട്ട് എന്റെ പാവം അച്ചായന്‍ എനിക്ക് ഇതുവരെ മനസിലാകാത്ത തരത്തിലുള്ള ഒരു നോട്ടവും ഭാവവുമൊക്കെ രൂപപ്പെട്തി കഴിഞ്ഞു ഇനി അദ്ദേഹമെങ്ങാന്‍ ഈ ലാപ്ടോപ് വില്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചാല്‍ എന്റെ ആരാധകര്‍ കുടുങ്ങിയത് തന്നെ . ലോകത്ത് നടക്കുന്ന നേര്‍ത്ത ചലനങ്ങളെ പോലും സ്വൊന്തം തലച്ചോറിലെ അരണിയില്‍ ഇട്ടു കടഞ്ഞു , നര്‍മ്മം ,അപഹാസ്യം ,പരിഹാസം എന്നിങ്ങനെയുള്ള മിന്നല്‍ പിണറുകളെ കുപ്പിയിലാക്കി , എപ്പോള്‍ ആരുടെ മുന്‍പില്‍ തുറന്നു വിടാം എന്നോര്‍ത്ത് നടക്കുകയല്ലേ ഈ മഹാന്‍ .വായനക്കാരും ആസ്വാദകരും കൂടിക്കൂടി ആളങ്ങു വഷളനും തന്റെടിയും അനുസരനൈല്ലാതവനും ആയിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു . ' ഭുട്ടനെ തൊട്ടുകളിച്ചാല്‍ ' എന്ന പോസ്റ്റ്‌ ആണ് ആദ്യം വായിച്ചത് ,പിന്നെ ബെര്‍ളിത്തരങ്ങളില്‍ കേറി നിരങ്ങുക എന്നത് ഒരു പതിവാക്കി.,അങ്ങനെ ഞാനും അപ്ഡേറ്റ് ആയിക്കൊണ്ടിരുന്നു...'അറബിക്കൊ രു കത്ത് ' വായിച്ചു ആസ്വദിക്കുക മാത്രമല്ല അത് അറബി നാട്ടില്‍ ജോലി ...

Life changes ….. In the most unexpected moment, in the most unexpected way. All desires and dreams seem to be at odds with one another. Certain circumstances repeat themselves without any reason. The space and freedom remind me about my path, shedding my old self, just like a transition. “So how does life treat you? “ This question started aching and echoing my mind more and more, than ever before. And it has become an object of my meditation. Most often, deep in my heart I think of my friend who has thrown this question to me…..who is gifted with immeasurable insights along with his intelligence,who remains remarkably unruffled in utter situations and with whom I can be more myself…… Since life cannot be made to conform to a system, when it can’t be forced to a frame work, everything goes like brilliant utopian ideas. These days I follow the path of divine madness, where no balance is kept, still balanced with the very being and nature….with worldly enjoyment and divine tr...

Indian art on a Bhutan truck. Indian truck artists along the border thrive on Bhutanese truck paintings. So 'Bikram Arts' has Indian and Bhutanese telephone numbers:) These numbers belong to the truck owner. Bhutan has just two mobile service providers. so he has it both on the truck. My friend who runs the only air-condition shop bought a new van. The only van in town that delivers free. Walking into the heart of our little, but growing town which now ends at the last building you see in the far end. A few yards away from the monastery, I spotted this BenTen and ManU fan. While the one walking away has the 'evening duty' to light butter lamps... its playtime for the others. With a mantra on her lips, angay (grandmother) walked around the chorten... Though imperfect and with jaded borders... Once the feet of Buddha, life is simple. Let us go, then you and I, when the evening is spread out against the sky. As the evening sun began to set across a lazy Sunday, it was tim...